Nemo en Red Shrimp

11 Mar 2010 04:54 - Vietnam

 We hebben terug het geluk om een persoonlijke gids te hebben in Hanoi. Quan, die we enkele weken geleden ontmoet hebben in Deng Feng, is Vientamees en leeft in Hanoi. Het was een erg prettig weerzien en we voelen ons terug erg in de watten gelegd met onze persoonlijke touroperator (die gewoonweg dé beste eetplaatsjes kent met Vietnamees eten die dan ook nog maar €0,5 per portie kosten ... we like!)! Gisteren hebben Quan en zijn lovergirl ons meegenomen op hun brommerkes door Hanoi. Hanoi is gewoon gelijk aan brommerkesstad ter wereld, nog meer dan eender welke stad in China...dit slaat alles!!! Snel rijden ze niet, maar je moet wel ogen op je gat hebben en overtuigend zijn! Tot zover de regels...ah, en als ze toeteren, ga aub uit de weg! Ze zorgen hier ook voor hun brommerkes alsof het hun baby's zijn: veel bij de mechanicien gaan, mooie kleurtjes, kledij die bij hun brommer pas, overtrekhoesen in tijderprint, stomme helmen die meer petjes zij die je met twee vingers kapot krijgt...dat is één van de grote verschillen met China: je bent verplicht een helm te dragen. Wat voor één wordt dan niet omschreven...:-) Er is één ding dat ons stoort en dat zijn die stomme westerse toeristen (Chinese zijn eigenlijk nog erger: die (ver)kleden zich dan met traditionele Vietnamese kledij en denken dan voor enkele dagen dat ze Vietnamees zijn, oh boy!)...ze lopen hier in massa's! En wilt dat nu niet één van de dingen zijn die we niet willen tijdens onze reis...Wij zijn speciale toeristen: wij willen lokaal eten (ook geen “verwestersing” van lokaal eten), wij lopen niet rond in teenslippers met een short dat mijn bilspleet toont en per 100 in zo'n bakfiets gaan zitten! No, thank you! Alle respect e, maar toeristen kunnen we in Gent ook zien. Conclusie: we moeten een beetje van de bewandelde paden afwijken! Na wat opzoekingswerk zijn we tot de conclusie gekomen dat er maar 1 echte manier is om Vietnam te ontdekken: met de MOTO! Ware het niet dat: we geen moto hebben ik niet kan rijden met de moto Wat doe je hier dan aan: dan zoek je twee moto's en dan leer je gewoon rijden in Hanoi city! En jawel, dat hebben we gedaan! We zijn op zoek gegaan naar twee Minsks, Russische makelij. Als er toeristen de moto nemen in de bergen is het deze. Je ziet ze niet rijden in de stad, want ze zijn “niet cool” (gehoord van Quan), enkele boeren rijden hiermee in de bergen! We hadden enkele goede gezien op internet, maar na ze in real life getest te hebben (Stijn heeft dat gedaan... D'OH!) was het toch niet me dat! We zijn dan maar een beetje gaan rondwandelen in een straat waar er veel backpackers zouden zijn die hun moto verkopen! Was er daar geen klein engeltje die me zei om naar rechts te kijken: drie jonge twintigers, Vikiings (van Noorwegen): Marcus, Frederik en Adam. Zij waren met hun moto's van Saigon (HCMC), het zuiden, naar Hanoi, het noorden, gereden. Deze route is welgekend, maar wij willen eerst ook nog naar het noordwesten, de bergen in. Zij vertrokken de dag nadien en hun laatste twee moto's waren nog niet verkocht, Red Shrimp (de rode) en Nemo (de zwarte), twee Honda's 100CC van 1000 jaar oud. Maar ze hadden mij direct betoverd! Ze zijn écht fan-tas-tisch! Doordat ze snel moesten vertrekken hadden ze hun prijs al laten zakken. Uiteindelijk hebben we hun twee baby's voor 190 dollar kunnen kopen, tesamen e! Stel je voor dat een Minsk normaalgezien rond de 370 dollar kost. Een echt koopje, ook al hadden ze een paar mankementen! Ter vergelijking voor de ladies onder ons: als je met de solden een jurk van Gucci ziet hangen die normaal 2000 euro kost en nu nog maar 20 euro en je hoeft enkele de naad te stikken, dan ga je die toch ook niet laten hangen??? Voila! Point clear! We hebben onze goede koop dan maar gevierd met de Noren: 57 zelfgebrouwen Vietnamees pintjes ('smorgens brouwen, 'savonds drinken). Er zat bijna geen alcohol in, maar 57 pintjes later en de ochtend nadien wist ons hoofd dat de pintjes niet de kwaliteit hadden van nen blauwen Shimay! * mmm, blauwe shimay* Ze kostten dan ook maar 16 eurocent per stuk. We zijn dus trotse bezitters van twee moto's en we gaan ermee door Vietnam rijden!! We hebben ze eerst en vooral een volledig check-up gegeven. Er zijn enkele onderdelen vervangen en ze hebben nieuwe banden. We zijn dan nog twee goede kaarten van Vietnam gaan kopen, twee sloten om “u” tegen te zeggen (dat vinden ze hier dus supergrappig! Moto's zijn om binnen te zetten 's avonds en niet om buiten te zetten met een slot errond), plastiek om onze rugzakken te besc hermen (want die gaan er achteraan op) en de beste helmen die we in Hanoi gevonden hebben! WE ARE READY! Of toch ongeveer, buiten één detail: ik kan nog niet rijden met een 4 versnellingsmoto... .We hebben een klein straatje gezocht in Hanoi (in't stad, Quan was ons zot aan het verklaren!) waar er bijna geen auto's reden en de lokalen snel doorhadden dat bibi hier nog nooit op zo'n machien gezeten had (ze bleven dus snel binnen :-) ). Wonder boven wonder ben ik niet om de drie seconden stilgevallen en ging het eigenlijk best ok voor de eerste keer! Ik blij, Stijn blij! Vandaag gaan we nog enkele uurtjes oefenen en dan werp ik mezelf voor de leeuwen! Maar de banen die wij gaan doen, daar rijden er heel erg weinig voertuigen...dus tijd genoeg om het helemaal onder de knie te krijgen! Voor dat iemand zich zorgen begint te maken: er zijn erg veel mannen én vrouwen die nog nooit gereden hebben en die deze rit doen. Al diegenen die we gezien of gehoord hebben zeggen dat het dé ervaring van hun leven was. Buiten geregeld motopanne, hebben ze niets meegemaakt. Behalve dan de overweldigende uitzichten, natuur en kleine dorpjes die toebehoren aan etnische minderheden. We hebben dit goed overwogen en we kunnen dit niet aan ons laten voorbijgaan... . En nu gaan me een dode gaan bezoeken: Ho Chi Min, himzelf! Doeikes van motorchic! PS: ik mag mij nu officieel een coole noemen é! Stijn is erg fier op mij dat ik het zo goed doe!